geactualiseerd op 17 juni 2005

Zelfverdediging behelst al datgene wat ons leven veiliger maakt, en daarom hebben wij dit forum opgesteld. Hier kunnen jullie jullie succeservaringen in vervelende of zelfs gevaarlijke situaties doorgeven. Vertel ons en anderen wat u doet om uw veiligheid te verhogen, om geruster en zelfverzekerder te zijn. Vertel ons hoe u zich heeft verdedigd.

Omdat wij denken dat de getuigenissen die wij hier verzamelen nuttig zijn voor alle vrouwen, hebben we ze gepubliceerd in een brochure, samen met praktische raadgevingen van onze docentes zelfverdediging. Deze brochure noemt "Échappez Belle! Guide pratique de sécurité pour femmes" en is beschikbaar in elektonisch vorm hier.

Wij denken dat een verdedigingsstrategie niet bestaat uit alleen maar enkele goed geplaatste karate (en waarom niet, Seito Boeï) slagen. Volgens ons is het begrip zelfverdediging veel ruimer: "Als ik mij uit de slag heb kunnen trekken, dan is dat door het kiezen van de juiste verdediging!". Kleine kneepjes om geweld te vermijden, goed geplaatste woorden die een aanvaller de mond snoeren, vluchten wanneer dit mogelijk is, manieren waarop men hulp of steun heeft gevonden. Wij willen al deze rijke ervaringen hier verzamelen om ze met andere vrouwen te delen en opdat iedereen inspiratie en moed zou kunnen putten uit deze belevenissen. Vrouwen beleven vaak geweld, maar ze zijn niet weerloos.

Het enige dat u moet doen is een email met uw verhaal sturen naar: echappees.belles[at]garance.be.

Vertel ons wat u is overkomen, wat u heeft gedaan en waarom u tevreden bent over uw reactie. Wij publiceren uw verhaal op deze site, met uw voornaam of een pseudoniem.

Een kleine opmerking: om veiligheidsredenen aanvaarden wij geen emails met teksten in attachments - schrijf uw verhaal in de mail zelf.

Alvast bedankt!

Op een avond in juli 1983 (ik was toen 22 jaar) neem ik de auto om in St. Gillis bij de meeneemchinees een paar gerechten te gaan halen (ik had geen zin om te koken...). Op de terugweg naar huis kijk ik naar rechts (om voorrang te geven) en zie ik, terwijl ik voortrijd, een man die een vrouw bedreigt, haar aan de arm trekt en vrij luid schreeuwt.

Ik versnel, rijd een blokje om en draai terug diezelfde straat in. Ik stop ter hoogte van de man en de vrouw, die nu allebei luid staan te roepen. De man wordt gewelddadig (hij slaat de vrouw in het gezicht). Ik open de deur van mijn auto en roep zeer luid tegen de vrouw: "Ha, daar ben je! Ik rijd nu al een half uur rond met die schotels in mijn auto. Stap vlug in, voor het eten helemaal koud wordt!"

De man, verrast, laat de vrouw los en zij, die gelukkig de strategie begreep, is ingestapt. Ik ben meteen weggereden en heb haar een eindje meegenomen. Ze stond ervan versteld dat iemand haar wilde helpen en ze heeft me duizendmaal bedankt. Ze wilde me perse een koffie aanbieden, maar daar ben ik niet op ingegaan ­ mijn "chinees" werd nu wel echt koud! De dame legde me uit dat ze ruzie had met een cliënt ­ ze is prostituee. Die mededeling stelde me niet minder tevreden over mijn optreden, integendeel.

Ik heb puur in een reflex gehandeld, zonder nadenken. Die agressie vond ik onverdraaglijk en ik moest gewoon iets doen. Ik denk dat ik toch nooit gewoon had kunnen doorrijden naar huis, rustig zitten eten en vergeten wat ik had gezien. Op die dag heb ik ontdekt dat we allemaal heel veel capaciteiten in ons hebben, waar we ons vaak niet van bewust zijn, en dat we daarop moeten vertrouwen.

Dominique

Met een stevige trap in de geslachtsdelen heeft een oudere dame zich verleden zaterdag verdedigd tegen haar aanvaller. Dit meldde ons de politie van de zone Montgomery. De vrouw stond op de bus te wachten op het Schumannplein toen een 20-jarige dief haar handtas probeerde weg te rukken. De kwieke 82-jarige reageerde met deze behoudende refleks. Ze nam vervolgens rustig haar bus terwijl de man gekromd van de pijn achterbleef op de grond. (P.V.)

Le Soir van 14 oktober 2004, gelezen door Marie

Ik stond rond drie uur op het metroperron. Een jonge man, op een tiental meter naast mij, stak een sigaret op. Ik maakte hem, met luide stem om boven deze van de andere reizigers uit te komen, attent op het rookverbod in de metro en dat hij zijn sigaret moest doven. Hij wierp mij een veelzeggende blik toe en nam met veel genoegen een lange trek terwijl hij me arrogant bleef aankijken.
Ik herhaalde: "U rookt in de metro en dit stoort me. Doof uw sigaret." Steeds weer herhaalde ik mijn opmerking. Het was duidelijk dat deze aandacht hem irriteerde. Iedereeen begon naar hem te kijken. Ik bleef mijn zin zeker een twintigtal keren herhalen. Toen ze half was heeft hij zijn sigaret gedoofd. Fascinerende ervaring. Bij de volgende halte maakte een dame mij een compliment.

Marie Caroline

Ik ben er mooi ontsnapt: ervaring van een agressie op straat

Irene

Ik ben eigenares van een huis en verhuur de tweede verdieping aan een vriendin uit Kameroen. Zij had een afspraak gemaakt voor de installatie van een tv-kabel maar kon deze afspraak niet nakomen. Ik heb toen de technicus ontvangen. De man begon onmiddelijk na het binnentreden onbetamelijke opmerkingen te maken over het interieur, over "die mensen" en over hun manier van leven. Het tv-toestel stond op een tafel en moest verplaatst worden voor de installatie van de kabel. Hij weigerde het toestel te verplaatsen en bejegende mijn vriendin als luiaard en uitbuitster. "Heb je niet teveel problemen met haar?" Ik was te verbijsterd om op zijn eerste opmerkingen te reageren maar vroeg hem uiteindelijk of hij rascistisch was. Ik voegde er aan toe dat ik niet rascistisch was en dat ik dergelijke uitspraken over mijn huurster niet duldde. Hij stamelde enkele verontschuldigingen en ontkende rascist te zijn.

Nathalie

Ik was op bezoek bij een vriendin. We spraken over een gemeenschappelijke vriendin die onlangs was verkracht. Tijdens ons gesprek, kwam haar echtgenoot en één van zijn vrienden thuis. Ze hoorden het woord verkrachting en begonnen dadelijk te lachen, domme grappen te maken en maakten uiteindelijk de bemerking dat de verkrachting van onze vriendin normaal was. Zij was vrijgezel, ging alleen uit, alleen naar de bioscoop, naar het theater enz.
Wij waren verontwaardigd door deze reactie en gaven duidelijk te kennen dat een verkrachting helemaal niet grappig is, dat wij bang waren verkracht te worden, dat een verkrachting elke vrouw kon overkomen en dat wij beter hadden verwacht van hun. Alle twee waren ze erg verlegen en boden hun verontschuldigingen aan.

Mathilde

Bij de bushalte, op de terugweg van mijn cursus zelfverdediging (toevallig?), maakte een man mij avances. Hij liet mij verstaan dat hij me wou "begeleiden". Ik dacht eerst "oh la la" maar daar ik me sterk voelde was ik zeer snel meester van de situatie. De verschillende delen van de cursus kwamen snel voor mijn ogen. Ik werd me bewust van het feit dat ik instinctief rechter was gaan staan en dat mijn beide benen goed met de grond verbonden waren. Ik haalde diep adem. Ik straalde een dergelijke vastberadenheid uit dat de man na twee pogingen is weggegaan en zonder dat ik verbaal moest duidelijk worden. Hij heeft nog naar een andere vrouw gekeken die ondertussen was aangekomen maar zonder iets te ondernemen.

Brigitte

Toen ik elf was speelde ik op een dag op straat met een groepje vrienden. Drie oudere jongens, zo tussen zestien en achttien jaar en die ik niet kende, hebben ons benaderd. Wij waren schijnbaar hun onderwerp van gesprek. Zij zijn naar me toe gekomen, namen me bij de arm en zeiden me hun te vergezellen. Ik was verrast en begreep er niets van. Ik dacht dat het een spelletje was en ben hun gevolgd. Toen wij om de hoek waren, hebben ze me steviger vastgenomen en trokken me naar een onbekende plek. Een van hun betastte mijn borst en toen werd ik me bewust van een gevaar, zonder echter duidelijk het waarom te begrijpen. Het bloed stolde in mijn aderen. Ik weerde me en schreeuwde het uit. Zij hebben me losgelaten en ik ben teruggekeerd naar mijn vrienden.

Isabelle

Toegegeven, dit is geen denderend verhaal maar in afwachting van een cursus zelfverdediging vertel ik jullie welk middel ik gebruik.
Ik ben vaak het slachtoffer van verbale agressies en verstijf dan zonder een weerwoord te geven en zonder op een serene manier mijn weg te vervolgen. Ik blijf beweegloos en vervolg maar eerst enkele ogenblikken na de agressie mijn weg, zowel fysiek als psychisch geremd. Achteraf vreet ik mezelf op en vergald het gebeuren mijn dag. Mannen hebben mij verscheidene keren scheldwoorden als slet toegeroepen en riepen op me zoals je een kat probeert te lokken. Telkens heb ik hun blaaskaak terug geroepen of wel, als ik erg kwaad was "sale fourchette". De roeper stond elke keer voor schut en was op zijn beurt totaal verblufd, draaide zich om en ging er van door.
Ik vind dat zij geen enkele reden hebben om zich gekrenkt te voelen, de belediging te laten escaleren en mij dus nog meer te pesten. Ik denk ook dat je op dergelijke wijze hun agressie verijdelt. Ik beweer niet dat dat deze manier de mirakeloplossing is en dat het met iedereen werkt maar in afwachting geeft het mij een weldoend gevoel en heelt de wonde die telkens word veroorzaakt. Mijn agressor gaat weg en kijkt stom en het doet goed dat te zien.

Adeline

Ik kom thuis met mijn twee kinderen van acht en drie jaar. Ik doe de voordeur open en voor ik het licht kan aandoen, sta ik neus aan neus met een jonge man die ons de ingang blokkeert. Ik voel dat er iets niet in de haak is en vraag op autoritaire toon wat hij daar doet. Hij zegt me te vertrekken. "U gaat vertrekken. Ik ben hier in mijn huis". Op dat ogenblik tracht hij mijn tas te pakken, die ik echter met een zwaai op mijn rug werp. Hij grijpt me bij de keel en duwt me tegen de voordeur.
Domme refleks maar ik zeg hem op een nogal autoritaire toon: "Niet voor de kinderen". Hij laat los en ik stort me dadelijk op de bellen die ik alle tezamen indruk. Drie mannen stormen uit het gebouw, achter de man aan met wie ik me "onderhield".
In de hal vond ik een jonge vrouw in tranen: en poging tot verkrachting die net verijdeld werd door onze komst.
De volgende dag had de jongste van drie jaar het over cowboys en indianen in de hal maar verder geen trauma's. Mijn oudste zoon, eenmaal volwassen, vertelde me dat hij schuldgevoelens had omdat hij me niet had verdedigd. Nu snelt hij elke persoon in nood dadelijk ter hulp.
Ik vind dat kalm en sterk blijven, de ander in de ogen kijken, hem rechtstreeks en rustig aanspreken belangrijker is dan de woorden die je zegt. Je moet het geweld onder ogen zien en aanvaarden streng te zijn tegenover dit geweld. Ik ben de baas en nu stop je. Maar zonder enige vorm van geweld van jouw kant. Je moet weten dat de ander zal wijken tegenover deze @quot;vastberaden, rustige kracht".
Mijn moeder heeft op dergelijke toon een Duitse soldaat aangesproken in de tram tijdens de oorlog om een reden die mij onbekend is. Zij heeft zich op een deurwaarder geworpen en heeft hem op de grond gegooid omdat hij haar moeder had omver geduwd. Zij is nooit bang geweest om tot op 78-jarige leeftijd s' nachts door Parijs te banjeren, in de tijd dat zij nog ging dansen en op zoek ging naar black papa's in de antilliaanse kroegen. Dat stemt optimistisch, niet?

Daria

Ik weet dat dit geen verhaal is over geweld maar ik zou het toch willen vertellen aan anderen omdat ik zo voldaan was toen het in orde kwam. Een manier van zorg voor mijn welbehagenŠ
De eigenaar van mijn vroegere flat overstelpte me altijd met woorden als het gesprek over de flat ging. Ik geraakte steeds van slag en kwam er niet meer toe hem de gebreken te vertellen. Hij beloofde steeds gouden bergen zonder echter zijn beloftes na te komen. Dat heeft mij meermaals slapeloze nachten bezorgd.
Bij mijn vertrek vergat ik mijn permanente opdracht voor de huur op te zeggen en de eigenaar had dus drie maanden huur teveel ontvangen. Ik heb aan mijn bank gevraagd het geld terug te vorderen daar ik niet langer contact met hem wilde. Dat heeft echter niets gebracht en ik heb toch contact met hem moeten opnemen. Zoals verwacht maalte hij een hoop drukte. Hij had momenteel niet genoeg geld om mij alles terug te betalen enzovoort Na veertig minuten praten kon ik hem uiteindelijk overhalen de som in drie maandelijkse stortingen terug te betalen.
De tweede en derde storting werden niet gedaan, alsof hij wachtte op een oproep van mij voor elke storting. Ik was het zodanig beu dat ik een brief schreef waarin ik hem zei dat hij onze overeenkomst niet nakwam, dat ik niet met respect werd behandeld, dat dit alles mij zeer opwond en dat ik binnen de 10 dagen de terugbetaling eiste zonder nog terug te komen op hetgeen gezegd was. Indien dit niet het geval was zou ik juridische stappen ondernemen.
U kunt zich niet mijn opluchting voorstellen toen ik mijn geld kreeg op de laatste dag van die 10 dagen.

Stéphanie, 28 jaar

Ik stapte door een metrogang in Parijs, hetgeen alledaags voor mij was. Op voetstappen achter mij na, was er niemand. De voetstappen kwamen nader en ik was op mijn hoede. Een man heeft me vastgegrepen en tegen de muur gedrukt. Hij rook naar drank. Ik heb rustig een hand op zijn borstkast gelegd en terwijl ik hem in de ogen keek, gezegd: "Nu laat je me los". Hij heeft me los gelaten. Eenmaal uit de metro begon ik over mijn heel lijf te beven maar verder ging alles goed.

Sarah

Ik had net een stage zelfverdediging doorlopen en wachtte met ongeduld op een gelegenheid om deze bruisende theorie om te zetten in de praktijk. Deze gelegenheid deed zich enkele dagen later voor.
Een telefoontje van mijn ex die ik er aan herinnerde dat hij me nog geld schuldig was. Beledigingen van zijn kant, hij haakt in. Gezien het persoon, niet abnormaal. Hij belt enkele dagen later zijn dochter. De luidspreker van de telefoon staat op. Slecht voor hem, goed voor mij. Hij begint zich beledigend over mij uit te laten. Ik pak de hoorn en breng dadelijk één van de aangeleerde technieken in de praktijk: de plaat met krassen. "Jij beledigt me en dat stel ik niet erg op prijs. Ik wil dat je me beleefd toespreekt." Hij probeert tevergeefs om me een schuldgevoel te geven. Ik herneem "Jij beledigt me enz..." Ik geef geen rechtvaardiging. Ik speel het spelletje niet mee en, waow, na twee keer lukt het. Bedankt Garance (en Irene)!

Marie-France, 46 jaar

Ik was 18-20 jaar en bevond me op erg druk studentenfeest, een kroegjool. Tegen middernacht wou ik een luchtje scheppen. In de smalle doorgang bij de toeganscontrole moest ik een groep jongens kruisen die tot nu gewacht hadden om binnen te komen. De toegang was vanaf middernacht gratis. Met de rug naar hun toe, probeerde ik langs hun door te dringen. Ik voelde een hand mijn billen strelen. Onmiddellijk kwaad en zonder te kijken heb ik een klap gegeven die zijn nek moet hebben verdraaid. Zonder commentaar ben ik verder gegaan. Ik denk dat hij nog geprobberd heeft om me te grijpen maar de stroom mensen duwde hem naar binnen. Nu, twintig jaar later, heb ik er nog plezier in. De herinnering aan het hoongelach van zijn vrienden...

Marie

Ik stap een avond op de tram. Slechts enkele zitplaatsen zijn nog vrij. Ik neem plaats naast een man van een zo'n dertig-veertig jaar. Hij zit met de benen open en komt met zijn dijen tot mijn zitplaats. Ik denk na over een manier om hem te bewegen zijn zithouding te veranderen en niet meer mijn been aan te raken. Ik oefen een lichte druk uit met mijn bovenbeen, staar naar zijn been en kijk hem vervolgens met een afkeurende blik aan. Hij heeft zijn been teruggetrokken en ik heb mijn rit voort gezet op een hele zitplaats.

Peggy, 25 jaar

Ik bevond me met een vriendin in de metro. Een vrouw begon uit te varen tegen een man. Zij scheen echt kwaad te zijn. Zij sprak in een vreemde taal en wij begrepen niet wat er gebeurde. De vrouw en de man waren blijkbaar geen vremmden voor elkaar. De man zei niets en wendde de blik af terwijl de vrouw hem bleef toespreken. Hij was duidelijk geïrriteerd.
Beiden stapten samen met ons uit het metrostel. De vrouw was nog steeds kwaad en bleef hardop praten. Plotseling gaf de man haar een vuistslag in het gezicht. Bloed liep over haar gezicht. Ik ben naar hun toegelopen en riep de man toe: "U daar, hou op met slaan!" Hij hield op. Ik ben hem kwaadaardig blijven aankijken tot hij wegging. Wij hebben onze hulp aangeboden maar de vrouw heeft geweigerd en is de man gevolgd. Wij zijn naar het plaatselijk politiebureau gegaan waar wij ons verhaal hebben gedaan. Zij zouden een agent sturen in de richting die het koppel had genomen.

Irène, 31 jaar

Mijn ex-vriend, waarvan ik veel hou en die ik niets weiger, behandelt me op een manier die me woedend maakt. Maar tot voor enkele dagen heb ik hem dat nooit kunnen zeggen. Hij gedraagt zich zoals een overheerser en heeft geen enkele achting voor me. Hij belt mij, te pas en te onpas, op en zonder me te groeten of zich om mij te bekommeren doet hij zijn zeg. Na zijn telefoontje voel ik geërgerd, verloochend en geminacht maar ik slaag er niet in een einde te maken aan zijn gedrag en me respect af te dwingen.
Enkele dagen geleden belde hij weer en zoals gewoonlijk, zonder dag te zeggen, kwam hij tot de kern van zijn zaak. Ik heb hem een eerste keer onderbroken: "Patrick, ik stel het niet op prijs dat je geen moeite doet om dag te zeggen als je belt." Hij deed alsof er niets aan de hand is, alsof hij me niet gehoord had en zonder mij te antwoorden vervolgde hij zijn monoloog. Ik herhaalde mijn zin maar geen enkele reactie of uitdrukking van toehoren van zijn kant. Daar hij zich niet verwaardigde rekening te houden met mij en mijn bemerking, heb ik opgehangen.
Wel dat heeft me deugd gedaan en gedurende enkele dagen was ik trots op mezelf. Uiteraard was dit maar een eerste stap maar nu ben ik vast besloten om me niet meer te laten doen.

Brigitte

Een verhaal dat me enkele maanden geleden in Brussel overkwam en dat me heeft vervuld van vreugde. Op een namiddag moest ik een bus nemen om terug thuis te geraken. Toen ik op de bushalte toeliep, zag ik een niet meer zo jonge dame zich verwijderen. Ze weifelde en was duidelijk geschokt. In het bushokje zaten twee jongens, tussen 12 en 15, die tegen haar spraken. Ik was te ver verwijderd om hun te verstaan. Ik ben gaan zitten en de jongens spraken mij aan. Zij stelden me onbetamelijke vragen waarop ik geen antwoord wenstte te geven (waar ik naar toe ging, waarom ik hier was, mijn naam,...). Het waren duidelijk pogingen om mij te intimideren en geen pogingen tot een gesprek. Ik wist niet goed wat doen en was verveeld. Ik wachtte eenvoudigweg af tot mijn zwijgzaamheid hun aanzette om mij niet meer te storen. Maar zij begonnen hun stem te verheffen en werden ronduit beledigend. Ik draaide me naar hun toe, keek hun aan, zei hun met vaste stem dat ik niet met hun wilde praten en dat zij me niet verder moesten storen. Zij zeiden nog enkele zinnen die me hadden moeten grieven maar ik was te blij omdat ik had aangedurfd hun te antwoorden. Het raakte me niet meer. Ik had én mijn onmin én mijn wens hun gedrag te stoppen uitgedrukt. Dat was reeds een grote zege. Na een enkele ogenblikken zijn ze gestopt, hebben me nog een paar woorden toegeworpen en zijn weg gegaan.

Anne, 37 jaar

Ik had een nogal tamelijk overheersend vriendje toen ik achttien was. Ik heb na twee jaren met hem gebroken en hij nam me dat kwalijk. In het begin telefoneerde hij verscheidene keren per dag om me te tergen. Toen ik niet meer opnam kwam hij op de binnenplaats van het pand waar ik woonde en schreeuwde gedurende een kwartier mijn naam. Omdat ik mij schaamde voor de buren heb ik hem binnengelaten. Mijn ouders waren niet thuis. Wij hebben getwist en hij heeft me een klap gegeven.
Ik voelde opeens een ingehouden woede opkomen die al mijn angst en wroeging verdreef. Ik heb hem met een boze blik aangekeken en gezegd: "Nu is het genoeg, verdwijn." Blijkbaar had hij angst want hij is zonder een woord vertrokken. Ik heb hem nooit meer terug gezien.

Aude, 27 jaar

Een vriendin was alleen in de wagen, als ze een soort ontploffing hoorde toen zij, rond negen uur s' avonds, voor een stoplicht stond. Een man sloeg met een baseball-stok in op het passagiersraam. Zij heeft alleen maar een arm gezien die de passagierszetel aftastte, op zoek naar een handtas die daar misschien lag. Ze is volstrekt bewegingloos blijven zitten, totaal verschrokken en verkrampt. Haar handtas lag aan haar voeten en de aanvaller heeft niets kunnen stelen. Toen het licht groen werd is ze in beweging gekomen en naar huis gereden. Gedurende enkele dagen was ze in schoktoestand.
De cursus zelfverdediging heeft mij aangezet tot denken in plaats van angst te hebben en ik heb me afgevraagd wat ik zou doen in dit geval. Mijn handtas bevindt zich sindsdien niet meer op de passagierszetel, ik sluit alle portieren van binnen en heb een vork binnen handbereik.

Nicole

De dochter van één van mijn vriendinnen liep een namiddag door een straat dichtbij de Zavel in Brussel. Twee mannen sprongen uit een auto en drukten een prop doordrenkt met één of ander produkt op haar gezicht. Zij verzette zich met al haar kracht en kon zich bevrijden. Zij is naar huis gelopen, heeft de deur achter zich op slot gedaan en is gedurende een viertal uren ingeslapen. Ondanks de verrassingsaanval van de twee mannen is zij, dankzij haar kracht en vastberadenheid, erin geslaagd aan hun te ontsnappen.

Anne, 35 jaar